واقعاً به کدام بیمه نیاز داری؟

مهم‌ترین سؤال این نیست که یک بیمه خوب است یا نه، بلکه این است که آیا خسارتی که پوشش می‌دهد می‌تواند تو را زمین بزند. چیزی را که خودت می‌توانی بپردازی، لازم نیست بیمه کنی.

سه مورد پله وسط از نظر قیمت خیلی با هم فرق دارند – و بیمه حقوقی گران‌ترینشان است. تعرفه خانوادگی اغلب کمی بیشتر از تعرفه یک‌نفره است؛ کسانی که با هم زندگی می‌کنند بهتر است درباره‌اش بپرسند.

این تنها مورد پله دوم است، و مرزش را می‌شود کوتاه گفت: فقط خسارتی را می‌پردازد که به دیگران وارد می‌کنی. برای وسایل خودت هیچ‌وقت مسئول نیست.

تقریباً هر قراردادی را می‌شود ارزان‌تر کرد، به این شرط که مبلغ ثابتی از هر خسارت را خودت بپردازی. این کار منطقی است – اما فقط اگر بتوانی آن مبلغ را هر وقت لازم شد تأمین کنی.

سال بیمه از اول ژانویه شروع نمی‌شود، بلکه از روزی که امضا کرده‌ای. کسی که این را نبیند، مهلت را چند ماه از دست می‌دهد. ضمناً در هر افزایش حق بیمه و بعد از هر خسارت تسویه‌شده، مستقل از همه‌چیز، یک ماه فرصت لغو داری.

چهار برگه، همه در همان پوشه‌ای که نامه‌های بیمه در آن است. تا وقتی قرارداد جدید تأیید نشده، هیچ‌چیز را لغو نکن – در فاصله بین آن دو بیمه نیستی.

چهار نشانه که همه یک معنی دارند: اینجا قرار است چیزی فروخته شود، نه کمکی بشود.